lunes, 3 de julio de 2017

Paréceme que agora que as letras sóncheme tan necesarias, e só por o feito de intentar a escrita, dou ca razón e a complicidade da escura fala dos poetas

Poñamos como exemplo ao amor. Ja, ja, ja (perdón por as risas, pero é que, quizais por fortuna non cheguei a outro tema). De Julio Herrera y Reissig, poeta uruguayo entre romántico e modernista, tomo o seguinte poema para ler nel, que o amor dícese mellor na escuridade, veladamente. Emociónanme as mentiras  que se din os amantes, como contraste co que seguramente mollou o papel ao ser escrito

DISFRAZ SENTIMENTAL

Bajo un azul severo de pizarras,
La noche te amparó como una tienda,
La última vez que te encontré en la senda,
Por entre el laberinto de unas parras...

Dolíase, con líricas bizarras,
Un piano en la poética vivienda,
Y en él Chopin atempestó una horrenda
tortura con aullidos y con garras...

Solos con nuestras almas y la noche,
Ni un halago cambiamos, ni un reproche...
Yo te mentía de un amor ligero;

Y tu exultabas con unción fingida,
mientras en nuestros ojos un lucero
Sorprendía una lágrima escondida

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Este año aprendí A sumar peras con manzanas Y siempre me llevo una También aprendí a dividir Y a no ocuparme más Del resto