Paréceme que agora que as letras sóncheme tan necesarias, e só por o feito de intentar a escrita, dou ca razón e a complicidade da escura fala dos poetas
Poñamos como exemplo ao amor. Ja, ja, ja (perdón por as risas, pero é que, quizais por fortuna non cheguei a outro tema). De Julio Herrera y Reissig, poeta uruguayo entre romántico e modernista, tomo o seguinte poema para ler nel, que o amor dícese mellor na escuridade, veladamente. Emociónanme as mentiras que se din os amantes, como contraste co que seguramente mollou o papel ao ser escrito
DISFRAZ SENTIMENTAL
Bajo un azul severo de pizarras,
La noche te amparó como una tienda,
La última vez que te encontré en la senda,
Por entre el laberinto de unas parras...
Dolíase, con líricas bizarras,
Un piano en la poética vivienda,
Y en él Chopin atempestó una horrenda
tortura con aullidos y con garras...
Solos con nuestras almas y la noche,
Ni un halago cambiamos, ni un reproche...
Yo te mentía de un amor ligero;
Y tu exultabas con unción fingida,
mientras en nuestros ojos un lucero
Sorprendía una lágrima escondida
Paréceme que o amor fai risible ao que ama. Xa non sinto vergonza e boto ao mar estes versos, como mensaxes nunha botella
lunes, 3 de julio de 2017
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Este año aprendí A sumar peras con manzanas Y siempre me llevo una También aprendí a dividir Y a no ocuparme más Del resto
-
Si yo tuviera al menos cuatro amores, Recortaría con cuidado pies, Cabezas, manos y troncos al biés Como piezas de un poema enorme ...
-
El autobús de San Xoan de Ourense Doce años con sus luces negras, Azabaches ávidos y penetrantes, Pobres ojos que despiertan bruscamente....
No hay comentarios:
Publicar un comentario